Groningse detective in Milonga

Het is bijna weer zover: aanstaande zaterdag vertrek ik naar Milonga voor de schrijfvijfdaagse. De vorige keer was het weliswaar leuk, maar had ik last van een schrijfdip. Nu is dat gelukkig helemaal over. Ik ben deze week volop bezig met het voorbereiden van mijn plot over een Groningse detective. Puzzelen! Met naast me het boek Forensisch onderzoek voor Dummies en een boek over erfrecht. Waarom zul je je afvragen? Het moet wel een beetje kloppen allemaal. De eerste keer dat ik iets over het verhaal vertelde aan een kennis die ook politieagente is, bleek ik meteen iets helemaal mis te hebben. Ze gaat het verhaal lezen, maar om dergelijke blunders te voorkomen, houd ik dit Dummie-boek bij de hand. Erg handig!

Dit keer laat ik mijn verhaal plaatsvinden op een voor mij bekende plek: Groningen en dan met name de stad. Middelwoud was een prachtig dorp, maar bestond alleen in mijn hoofd. En dat maakt het wat lastiger om het verhaal te laten landen. De stad is voor mij bekend terrein en ik merk nu al dat dat een heel stuk scheelt.

Mijn hoofdpersoon is dit keer een vrouw die van beroep geen detective is maar via haar werk toch die rol gaat krijgen. Het slachtoffer is ook een vrouw, een oudere excentrieke dame die heel wat heeft meegemaakt en door haar verleden wordt ingehaald. Kan het niet laten, er moet een geheim zijn uit het verleden. Dat vind ik blijkbaar nu eenmaal leuk om te schrijven. En is zij het enige slachtoffer of gaan er meer doden vallen? Daar ben ik nu dus hard over aan het nadenken.

Deze week voorbereiden, plotten, personages beschrijven, verbanden leggen en dan vanaf zaterdag voluit tikken in het prachtige Milonga!

Kittens!

Dit heeft even helemaal niets met schrijven te maken maar wel met inspiratie en energie. Dit is een eerste foto van de twee kittens die we maandagmiddag gaan ophalen. Zo lief!

En hier zijn Lizzie en Bella dan echt: nu heerlijk slapend in hun mandje met daaromheen cirkelende dochters die ze willen knuffelen.

Net Milonga

Buiten schrijven is het heerlijkste wat er is. Lekker onder de parasol in de buitenlucht tikken aan je verhaal. Dat doe ik in Milonga graag, maar ook in mijn eigen tuin lukt dat goed. Ik heb een tuinkantoor ingericht en heb achterelkaar 1440 woorden getikt aan mijn #zomernano. Weer een hoofdstuk klaar. Geen dooien dit keer, maar wel een enge man en een mysterieuze gebeurtenis.

Helaas kan ik niet al mijn aandacht richten op mijn nieuwe verhaal, maar moet er ook brood op de plank komen. Dus ga ik er even mee stoppen om een paar interviews uit te werken. Ook leuk om te doen, zeker met dit mooie weer in de tuin.

Mijn gedachten blijven hangen in het mooie Milonga waar ik twee keer per jaar meedoe aan een inspirerende schrijfvijfdaagse. Dan maak ik meters, heerlijk is dat. Meer weten: ga maar eens naar deze site: http://www.lekkerschrijven.com/. Hieronder mijn eigen tuinschrijfplek en daarnaast de hemelse stilteplek van Milonga.

Tikken bij Doppio

Vandaag was mijn fictiedag en heb ik een groot deel van de dag in de overheerlijke espressobar Doppio hier in Groningen zitten tikken. Lekkere koffie erbij, broodje… helemaal goed. Heel snel gaat het nog niet, maar dat komt wel. Ik moet nog een beetje in het verhaal komen. Heb tussendoor ook wat research gedaan, wat dat kan in zo’n moderne hotspot: daar mag je gewoon gratis het internet op. Heb er met een mooie traditionele cliffhanger een eind aan gemaakt vanmiddag. Thuis heb ik nog wat voorbeelden opgezocht van de manier waarop andere schrijvers beschrijven hoe een hoofdpersoon een misdaad ontdekt. Opvallend hoe summier en verstild een schrijfster als Elizabeth George dat doet. Ook gekeken hoe Baantjer dat deed: grappig, twee moorden beschrijft hij in exact dezelfde bewoordingen. Lijkt me dus niet de bedoeling.

Al met al een vruchtbare dag met een wordcount van: 754 woorden. Morgen weer verder!

0 woorden

Dag 2 van mijn zomernano verloopt even anders dan gedacht. Vanmiddag mocht ik mijn nieuwe MacBook weer ophalen na een kleine operatie en ben ik de rest van de dag bezig geweest met het herstellen van documenten en instellingen. Dus van tikken is helaas niets gekomen. Morgen beter!

Zomernano

November is mijn favoriete maand van het jaar. Niet vanwege de herfststormen, de ijzige regen, de grijze luchten en de donkere dagen voordat het in december nog donkerder wordt. Nee. Ik houd van november omdat het de maand van Nanowrimo is. Voor wie nog nooit gehoord heeft van dit fenomeen: tijdens de NAtional NOvel WRIting MOnth schrijven wereldwijd honderdduizenden schrijvers een eerste versie van een roman van minimaal 50.000 (50K) woorden. Ze schrijven stug door en kijken niet om en letten al helemaal niet op hun eigen interne redacteur.

In 2009 deed ik voor het eerst mee en legde de basis van Middelwoud. Vorig jaar deed ik mee om even los te komen van versie 2 van Middelwoud en liep ik vast in een vrouwenthriller en ook in een moeras van griep & verkoudheden. En dat was jammer, want het jaar ervoor kreeg ik juist zoveel energie van de Nanomaand.

Dus heb ik nu besloten om een privézomernano voor mezelf te organiseren. 30 dagen, 50.000 woorden, elke dag tikken, een nieuw verhaal. Dag 1 is vandaag begonnen en ik heb nog 2 uur en een kwartier om de eerste 1666 woorden te tikken. Geen tijd gehad eerder helaas.

HUH? Ik kan me voorstellen dat een lezer die hier al eerder mijn kommer en kwel heeft gevolgd zich afvraagt wat er dan aan de hand is met Middelwoud. Het manuscript waar ik jullie de afgelopen jaren mee heb vermaakt of verveeld. Middelwoud bevindt zich in de ‘lade’-stand. Ik heb me er het schompes aan getikt, maar de derde versie was niet goed genoeg. Het verhaal is nog steeds spannend en mooi, daar ligt het niet aan. Maar ik heb deze derde versie een beetje dichtgeverfd. Als een aquarel waar je te lang mee doorgaat. Dat was natuurlijk een teleurstelling. Maar wel waar. De lol die er eerder afspatte, was er niet meer. Daarom ligt Middelwoud nu als een mooi kaasje te rijpen in de la. Of een mooie wijn, mag ook. En als het zover is, haal ik het er weer uit en maak ik versie 4. Wanneer, dat weet ik nog niet. Nu in ieder geval even niet.

Nu is het tijd voor iets nieuws en iets fris. Een detective heb ik in mijn hoofd. Een vrouwelijke speurneus die hier in de stad Groningen gruwelijke misdaden gaat oplossen. Een beetje een misfit (natuurlijk!) die uiteindelijk overwint. Hoop ik dan maar. Want ik weet het nog niet precies. Ik had me voorgenomen een plan te maken, en synopsis te schrijven. Niet gedaan. Ik ga gewoon tikken.

Omdat een zomernano in mijn eentje maar saai is, ga ik hier op deze plek dagelijks melden hoe ver ik ben en waar ik tegenaan loop. Niet zo lang als dit, want dan heb ik te weinig tiktijd. Reacties zijn uiteraard welkom.

Voor nu: tot morgen, tijd om te tikken!

 

23:36 uur: Wordcount: 560

Morgen verder!

Terug naar Middelwoud

Bijna een jaar geen blog geschreven. In plaats daarvan heb ik heel hard gewerkt aan Middelwoud. Ik ben nu inmiddels toe aan mijn derde grote herschrijfronde. Een gesprek gisteravond met een lieve, zeer kritische meelezer heeft alles weer op z’n kop gezet. Net als twee andere proeflezers al eerder deden!

Middelwoud is voor mij een echte plaats geworden. Een dorp waar veel is gebeurd in het verleden. Waar mensen van elkaar houden en elkaar haten. Waar wordt gestreden om de macht. Waar een man de touwtjes in handen heeft en wil houden. Waar een vrouw tot wanhoop gedreven wordt door de keuzes die ze niet kan maken. Het dorp dat wacht op de terugkeer van de erfgenaam, die het verleden heeft weggeduwd. Verschrikkelijke geheimen uit het verleden komen boven water. Zaken zijn niet wat ze lijken.

Al met al is dat heel veel. Hoe krijg je dat nu gegoten in een spannend verhaal dat lezers op het puntje van hun stoel willen uitlezen? Mijn proeflezers zeggen allemaal dat het er in zit. Dat ze de spanning voelen. Dat ze denken dat dit een page-turner kan worden. Met de nadruk op worden!

Lieve lezers: schrijven is een ambacht. In je hoofd schreeuwen verhaallijnen om aandacht, trekken personages aan je oren en flitsen de meest spannende gebeurtenissen als een droom aan je voorbij. Daar sta je dan als schrijver. Met je handen in het haar. Want hoe maak je er een geheel van? Welke personages moeten sneuvelen? Wie ga je eens grondig verbouwen? Is je hoofdpersoon niet veel te aardig? En is zijn jeugdliefde eigenlijk geen irritante muts?

Tijd om knopen door te hakken en deze roman aan te pakken als een overwoekerde achtertuin. Hakken, uitgraven, snoeien en bijsnijden. Onkruid wieden en fiere vaste planten afwisselen met vrolijke eenjarigen. Rozen geleiden en hortensia’s bijmesten.

Dat ga ik de komende tijd doen. En als ik dan genoeg tijd heb, kom ik hier terug om jullie te vertellen hoe het ermee staat. Een ding staat voor mij vast: in mei wil ik in mijn achtertuin genieten van het vele werk dat ik heb verzet. Dat geldt ook voor dit manuscript. Klompen en tuinhandschoenen aan en hup, werken jij.

PS: Het blijft natuurlijk wel mijn tuin, mijn verhaal. Proeflezers zijn fantastisch: ze zetten je aan het denken, zetten zelfs je hele verhaal op de kop, maar uiteindelijk moet ik net als Myra in mijn verhaal zelf keuzes maken en knopen doorhakken.

Indexkaartjes

Dat licht van laatst is nog niet gedoofd. Ik heb al mijn ingevingen op indexkaartjes geschreven, met kleurcodes, en werk ze stuk voor stuk af. Afgelopen vrijdag in de trein een heel stuk opgeschoten. Maar nu helaas even niet: morgen is mijn officiële schrijfdag, maar die besteed ik aan het schrijven van artikelen voor mijn werk. Ik moet ontzettend veel stukken op tijd voor de meivakantie af zien te ronden en heb morgen gewoon hard nodig. Jammer, maar helaas.

Gelukkig vordert het verhaal nog wel gestaag, al heb ik deze week wat minder tijd. Ik heb er nog steeds alle vertrouwen in. Dus lezers van dit blog: het komt goed, al is het nu even stil. Niet lang: vanaf vrijdag ga ik weer los!

Het licht

Gisteravond zag ik opeens het licht. Nee, ik ben niet in de Heer geraakt, maar ik zag hoe ik mijn verhaal moest afmaken. Ik was al een poos aan het klungelen en nadenken over mijn plot. Op zich stond ik achter het verhaal, maar er zit een element in dat niet logisch was. En dat op die manier het hele verhaal onderuit trok. Het begon allemaal met een glimp toen ik een nieuwe stamboompje tekende waarin mijn hoofdpersonen voorkomen. Grappend riep ik nog: hee, het wordt toch een familiekroniek. Zal ik het genre van de streekroman nieuw leven inblazen?

Leuk, haha, dacht mijn schrijvende ik en ik tuurde naar mijn stamboom. En toen, in een flits, zag ik het licht. Opeens was me duidelijk waarom mijn tegenstrever zo’n hekel aan mijn hoofdpersonen heeft. Waarom hij doet wat hij doet. Hij was al die tijd een vrij anonieme baddie geweest maar opeens werd hij een mens van vlees en bloed. En ik zag wat hem drijft. En welk geheim hij moet ontsluieren om tot ontploffing te komen. Ja, het was een mooi moment.

Vandaag was mijn schrijfdag en blij ging ik zitten. En ik keek naar mijn scherm met mijn nieuwe kennis. Doordat ik al die weken blind heb doorgeschreven en nu pas weet wat ik wil, klopte de loop van mijn verhaal niet meer. En kon ik dus ook niet doorgaan op de oude manier. Na eindeloos twitteren, mailen en bellen heb ik er een stapel indexkaarten bij gepakt en ben ik gaan schrijven. En kleurtjes gaan aangeven. Totdat ik het wist. En daarna heb ik een heel nieuw hoofdstuk tussen twee oude gevoegd. Met mijn boef in de hoofdrol. Vanuit zijn perspectief. Nu ik dat heb gedaan, kan ik doorgaan.Ik kan niet wachten, maar helaas, ik moet zo de deur uit. Waarom waarom waarom. Het liefst ga ik nu door, maar ja… er is ook leven buiten Middelwoud.

Morgen dus verder. Of misschien vannacht?

Plotten

Er zit weer schot in de zaak. Mijn personages hebben een en ander uitgepraat, uitgevonden en opgelost en komen nu in een versnelling. Het is nu tijd voor grote onthullingen en ontknopingen. Daarvoor is het toch lastig om blind door te tikken. Ik doe nog steeds net alsof het Nanowrimo is en dus tik ik vrolijk door aan mijn verhaal en verwerk ik alles wat mijn ijverige muze me influistert. Maar op die manier komt er geen einde aan. Die muze is namelijk creatief genoeg om mij nog een keer 100.000 woorden te laten tikken. Het is tijd dat ik er een eind aan brei. Dat wil ik al twee maanden. Ik denk dus dat ik mijn werkproces toch iets ga verleggen. Ik heb net hoofdstuk 16 afgemaakt en voordat ik aan hoofdstuk 17 begin, ga ik een stukje plotten. Even op een rijtje zetten wat er nu gaat gebeuren en waarom. Ik wil eigenlijk de climax in hoofdstuk 17 verwerken en dan in hoofdstuk 18 de boel afronden. Het einde heb ik al mijn hoofd, nu nog de weg ernaartoe.

Morgen meer!