Terug naar Middelwoud

Bijna een jaar geen blog geschreven. In plaats daarvan heb ik heel hard gewerkt aan Middelwoud. Ik ben nu inmiddels toe aan mijn derde grote herschrijfronde. Een gesprek gisteravond met een lieve, zeer kritische meelezer heeft alles weer op z’n kop gezet. Net als twee andere proeflezers al eerder deden!

Middelwoud is voor mij een echte plaats geworden. Een dorp waar veel is gebeurd in het verleden. Waar mensen van elkaar houden en elkaar haten. Waar wordt gestreden om de macht. Waar een man de touwtjes in handen heeft en wil houden. Waar een vrouw tot wanhoop gedreven wordt door de keuzes die ze niet kan maken. Het dorp dat wacht op de terugkeer van de erfgenaam, die het verleden heeft weggeduwd. Verschrikkelijke geheimen uit het verleden komen boven water. Zaken zijn niet wat ze lijken.

Al met al is dat heel veel. Hoe krijg je dat nu gegoten in een spannend verhaal dat lezers op het puntje van hun stoel willen uitlezen? Mijn proeflezers zeggen allemaal dat het er in zit. Dat ze de spanning voelen. Dat ze denken dat dit een page-turner kan worden. Met de nadruk op worden!

Lieve lezers: schrijven is een ambacht. In je hoofd schreeuwen verhaallijnen om aandacht, trekken personages aan je oren en flitsen de meest spannende gebeurtenissen als een droom aan je voorbij. Daar sta je dan als schrijver. Met je handen in het haar. Want hoe maak je er een geheel van? Welke personages moeten sneuvelen? Wie ga je eens grondig verbouwen? Is je hoofdpersoon niet veel te aardig? En is zijn jeugdliefde eigenlijk geen irritante muts?

Tijd om knopen door te hakken en deze roman aan te pakken als een overwoekerde achtertuin. Hakken, uitgraven, snoeien en bijsnijden. Onkruid wieden en fiere vaste planten afwisselen met vrolijke eenjarigen. Rozen geleiden en hortensia’s bijmesten.

Dat ga ik de komende tijd doen. En als ik dan genoeg tijd heb, kom ik hier terug om jullie te vertellen hoe het ermee staat. Een ding staat voor mij vast: in mei wil ik in mijn achtertuin genieten van het vele werk dat ik heb verzet. Dat geldt ook voor dit manuscript. Klompen en tuinhandschoenen aan en hup, werken jij.

PS: Het blijft natuurlijk wel mijn tuin, mijn verhaal. Proeflezers zijn fantastisch: ze zetten je aan het denken, zetten zelfs je hele verhaal op de kop, maar uiteindelijk moet ik net als Myra in mijn verhaal zelf keuzes maken en knopen doorhakken.