Zomernano

November is mijn favoriete maand van het jaar. Niet vanwege de herfststormen, de ijzige regen, de grijze luchten en de donkere dagen voordat het in december nog donkerder wordt. Nee. Ik houd van november omdat het de maand van Nanowrimo is. Voor wie nog nooit gehoord heeft van dit fenomeen: tijdens de NAtional NOvel WRIting MOnth schrijven wereldwijd honderdduizenden schrijvers een eerste versie van een roman van minimaal 50.000 (50K) woorden. Ze schrijven stug door en kijken niet om en letten al helemaal niet op hun eigen interne redacteur.

In 2009 deed ik voor het eerst mee en legde de basis van Middelwoud. Vorig jaar deed ik mee om even los te komen van versie 2 van Middelwoud en liep ik vast in een vrouwenthriller en ook in een moeras van griep & verkoudheden. En dat was jammer, want het jaar ervoor kreeg ik juist zoveel energie van de Nanomaand.

Dus heb ik nu besloten om een privézomernano voor mezelf te organiseren. 30 dagen, 50.000 woorden, elke dag tikken, een nieuw verhaal. Dag 1 is vandaag begonnen en ik heb nog 2 uur en een kwartier om de eerste 1666 woorden te tikken. Geen tijd gehad eerder helaas.

HUH? Ik kan me voorstellen dat een lezer die hier al eerder mijn kommer en kwel heeft gevolgd zich afvraagt wat er dan aan de hand is met Middelwoud. Het manuscript waar ik jullie de afgelopen jaren mee heb vermaakt of verveeld. Middelwoud bevindt zich in de ‘lade’-stand. Ik heb me er het schompes aan getikt, maar de derde versie was niet goed genoeg. Het verhaal is nog steeds spannend en mooi, daar ligt het niet aan. Maar ik heb deze derde versie een beetje dichtgeverfd. Als een aquarel waar je te lang mee doorgaat. Dat was natuurlijk een teleurstelling. Maar wel waar. De lol die er eerder afspatte, was er niet meer. Daarom ligt Middelwoud nu als een mooi kaasje te rijpen in de la. Of een mooie wijn, mag ook. En als het zover is, haal ik het er weer uit en maak ik versie 4. Wanneer, dat weet ik nog niet. Nu in ieder geval even niet.

Nu is het tijd voor iets nieuws en iets fris. Een detective heb ik in mijn hoofd. Een vrouwelijke speurneus die hier in de stad Groningen gruwelijke misdaden gaat oplossen. Een beetje een misfit (natuurlijk!) die uiteindelijk overwint. Hoop ik dan maar. Want ik weet het nog niet precies. Ik had me voorgenomen een plan te maken, en synopsis te schrijven. Niet gedaan. Ik ga gewoon tikken.

Omdat een zomernano in mijn eentje maar saai is, ga ik hier op deze plek dagelijks melden hoe ver ik ben en waar ik tegenaan loop. Niet zo lang als dit, want dan heb ik te weinig tiktijd. Reacties zijn uiteraard welkom.

Voor nu: tot morgen, tijd om te tikken!

 

23:36 uur: Wordcount: 560

Morgen verder!